ఆలయ వ్యవస్థ బలోపేతం.. పురోగతికి ఊతం

ఉపాధి ఉద్యోగాల కల్పనకు సంబంధించి ప్రతి రాష్ట్రం కూడా తలపట్టుకు కూర్చుంటున్నాయని అనుకోవడం అతిశయోక్తి కాదేమో. భారతీయ వ్యవసాయం మరియు వ్యవసాయ ఆధారిత రంగాలను సంపూర్ణంగా నాశనం చేసిన అంగ్లేయులు కడు పేదరికాన్ని సృష్టించి వెళ్ళిన తరువాత కూడా ప్రస్తుత ప్రభుత్వాలు ఉపాధి ఉద్యోగావకాశాల దిశగా చేసిన ప్రయత్నాలు చాలా తక్కువేనని చెప్పవచ్చు. ఉపాధి అవకాశాలను సృష్టించడానికి బదులుగా ఉచితాలను ప్రకటిస్తూ అవి ప్రజలను సాకే ప్రయత్నాలను చేసాయి. రైతులకు సబ్సిడీలు, బీపీయెల్ కార్డులు, ఉచితంగా బియ్యం, పాఠశాలకు రావడానికి ప్రోత్సాహక ధనం, నిరుద్యోగ భృతి ఇలా అవకాశం దొరికిన చోటల్లా డబ్బు పంచడం చేసి ప్రజలను మరింత సోమరులుగా మార్చి దారిద్ర్యానికి అనుకూలంగా తయారు చేసేస్తున్నారు. నిజమైన అర్హులకు, అశక్తులకు, పేదవారికి ఇటువంటి సంక్షేమ కార్యక్రమాలను వర్తింప చేయడం వరకూ సబబే కాని, అందరినీ ఒకే గాటన కట్టే ప్రయత్నాలు మంచివి కాదు. ప్రాచీన భారతంలో రాచరిక వ్యవస్థ కూడా ఉచితాను ఇచ్చింది. అయితే ఉచితాలను గుళ్ళూ గోపురాల ద్వారా తన వంతుగా ఇంతా అని ఇచ్చి మిగతాది గుడి మాన్యం ద్వారా ఆపైన ఊరి ప్రముఖుల ద్వారా, దాన ధర్మాల రూపేణా సంగ్రహింపజేసి ప్రసాద వ్యవస్థను రూపొందించడం జరిగేది. ఆయా ఊళ్ళ ఆలయ వ్యవస్థ ద్వారా, జరిగే దానం దేవుని ప్రసాదంగా ప్రజలందరూ భావించడం వల్ల అది దురుపయోగమయ్యే అవకాశాలు చాలా తక్కువగా ఉండి, అందరిలో ఒకే ఐక్యతా భావం నెలకొనేది. ప్రతి ఊళ్ళో ఉండే ప్రతి కులదేవతకూ ఈ రకమైన వ్యవస్థ తప్పని సరిగా ఉండేది. ఇప్పుడు కుల దేవతల ఆరాధనలు క్రమంగా తగ్గిపోతున్నాయి. (కుల దేవతల ప్రసక్తి, విషయం మరో వ్యాసంలో ముచ్చటిద్దాం)
ఈ ఉచితాల వలన అనేక మంది సోమరులుగానూ పనిదొంగలు గానూ తయారవుతున్నారు. దీనిని అడ్డం పెట్టుకొని దానాలని, ధర్మాలని, ట్రస్టులని, యన్ జీవోలని ఇలా కొంత మంది ముష్టి విదిలిస్తూ తమ ఆదాయానికి ప్రభుత్వాలకు కట్టాల్సిన పన్నులను ఎగవేయడం, దాన్ని ఇంకొంత మంది ఎగవేతదారులు మార్గదర్శకంగా తీసుకోవడం నిజంగా శోచనీయమైన విషయం. ఇంకొంత మంది ఇంకో అడుగు ముందుకు వేసి తమ డబ్బును ఇక్కడే దాస్తే దొరికి పోతామన్న భయంతో వేరే దేశాలలో డబ్బును పోగేసుకోవడం జరుగుతోంది. ఇలా అన్నీ ఉండి కూడా సొంత గడ్డమీదే దొంగల్లా బ్రతుకుతున్నవారు ఎంతమందో. అటువంటి వారు వేరే దారిలేక అసమర్థులైన రాజకీయ నాయకులను ప్రోత్సహిస్తూ తమకు అండదండలుగా ఉండేలా చేసుకొని ఒక అవినీతి వ్యవస్థను నిర్మిస్తున్నారు. తద్వారా దేశ భవితను వారు కాల రాస్తున్నారు. అధికారులు, రాజకీయ నాయకులు, పారిశ్రామిక వేత్తలు ఈ త్రికోణ అనైతిక సంబంధంతో గడిస్తూ ఉంటే, పని లేని కొందరు సోమరులు దొరికిన దానితో శునకానందం పొందుతూ కాలం గడిపేస్తున్నారు. అదీ దొరకని నాడు వ్యవస్థ మీద నమ్మకం కోల్పోయి తమలో తామే కుమిలిపోతున్నారు తప్ప వ్యవస్థ వైఫల్యానికి తామూ పాలు బాధ్యులమేనన్న ఇంగితం, విచక్షణ ఏ కోశాన కలగడం లేదు. దీనికి మూల కారణమైన నగరీకరణ పై ఉన్న ఆసక్తి తగ్గించుకొని, తమకు ఉన్న వనురులపై, సంస్కృతీ పరిరక్షణపై అవగాహన పెంచుకొంటే తప్ప స్థానికంగా ఉపాధి ఉద్యోగ అవకాశాలు పెరగవు. భారతావనిలో ముఖ్యంగా ఉభయ తెలుగు రాష్ట్రాలలో ప్రతీ గ్రామానికీ, ప్రతి ఊరికీ ఒక్కో విశిష్టత ఉండనే ఉంది. యువత దాన్ని గుర్తించి ఉమ్మడిగా అవకాశాలను పెంచుకోవాల్సిన అవసరం ఎంతో ఉంది. దానిని కాదని నిర్లక్ష్యం చేసిన నాడు పొట్ట చేత్తో పట్టుకొని వలస బాట పట్టవలసి రావడం ఖాయం. ఉదాహరణకు ప్రతీ ఊరిలో నగరంలో స్థానికంగా ఉన్న ఆలయ వ్యవస్థను తామే పునరిద్దరించుకోవడం ద్వారా ఉపాది పెంచుకోవడం అంత కష్టమైన పనేమీ కాదు. కావాల్సిందల్లా ఒకింత ఐక్యత పట్టుదల మాత్రమే. అంకిత భావం కొరవడి, ఉన్న ఆలయ వ్యవస్థ ను చేజేతులా నాశనం చేసుకొని నిధుల కోసం ప్రాచీన దేవాలయాలను కూల్చేసుకొంటూ, మన వారసత్వాన్ని మనమే కాలరాసుకొని అన్య ధర్మాలవారికి చులకనైపోతున్నాము. నీతులు చెప్పడానికి మాత్రమే కాదు ఆచరణలో ఉండాలన్న సత్యం హైందవ సమాజం గ్రహించుకోవాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది. అవకాశం దొరికిన చోటల్లా తమ స్వార్థం తాము చూసుకొనే మనస్తత్వం విడిచి పెడితే తప్ప ముందు తరాల వారికి మనం స్వచ్చమైన భవిష్యత్తును ఇవ్వలేము. ఈ ఉమ్మడి చోర మనస్తత్వం వల్లనే ఏపనీ పూర్తి స్థాయిలో చేయలేక పోతున్నాము. గ్రామీణ స్థాయిలో ఈ ఆలయ వ్యవస్థను పునరిద్ధరించుకోవడం ద్వారా మళ్ళీ భారతావనిని ఉన్నత శిఖరాలకు చేర్చడం అంత కష్టమైన పనేమీ కాదు. ప్రధాన ఆలయాలే హైందవ ప్రతిబింబాలు కాదు. గమనిస్తే పురాతనమైన ప్రతి గ్రామ దేవతా ఆలయాల్లో మనకు తెలియని ఆసక్తి కరమైన విషయాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. ఆరోగ్య సంబంధ, యోగ విద్యా రహస్యాలు, దక్షిణాచార విషయాలు ఇంకా ఎన్నో తెలియని రహస్యాలు అనేక ఆలయాల్లో నిగూఢంగా పొందుపరచి ఉంటాయి. మన పూర్వీకులు తమ ఊళ్ళ సౌభాగ్యానికి చేసినది ఇదే. 52 శక్తి పీఠాలను, ద్వాదశ జ్యోతిర్లింగాలను, కాశీ రామేశ్వరం మొదలగు పుణ్యక్షేత్రాలను దర్శించే ప్రయత్నంలో పూర్తి స్థాయి భారతాన్ని విశేషంగా అభివృద్ది చేయడం జరిగింది. ఈ విషయాన్ని వారు అర్థం చేసుకొన్నారు కాబట్టే ,తమ సంస్కృతీ సాంప్రదాయాలను ఆలయ వ్యవస్థ ద్వారా ప్రపంచానికి తెలియజేయడం ద్వారా దేశ విదేశీ పర్యాటకులను ఆకర్షించి తమకూ తమ ఊళ్ళకు ఉపాధి ఉద్యోగ అవకాశాలను కల్పించుకొన్నారు. ఆయా దేవాలయాల ప్రతిష్ఠను పెంచేవిధంగా ప్రతీ వారం, పక్షం రోజులకొక సారి ఆ దేవాలయాలకు సంబంధించిన ఆరాధనా కార్యక్రమాలు ఏర్పాటు చేసుకొన్నారు. దేశ ఐక్యతకు, పురోగతికి ఇంతకంటే సులభతరమైన విషయం ఇంకోటి ఉంటుందా? నిజమైన సుస్థిరత అంటే ఇదే కదా. కాని నేడు ప్రజలలో ముఖ్యంగా తెనుగు రాష్ట్రాల్లో ఈ అవగాహన కొరవడడం, తమ కుల దేవతా దేవాలయాలను, ఆచారాలను విస్మరించడం, సంపాదన మీద ధృష్టి పెరిగిపోవడం, స్వార్థం ,బంధుప్రీతి, కులతత్వం మొదలైన జాడ్యాలు పెచ్చుమీరడం ఫలితంగా ప్రజలు తమ పునాదులను తామే కదిలించుకొంటున్నారు. ఇదే అదనుగా అన్య ధర్మాల వారు గోతి కాడ గుంటనక్కల్లా చొరబడి సర్వ నాశనం చేస్తున్నారు. ఏదైనా ప్రాచీన ఆలయం ఉన్న చోట సరైన దారులు లేకపోవడం, వసతి లేకపోవడం, రవాణా సదుపాయాలు లేకపోవడం ఆ ప్రాంత అభివృద్ధికి సమస్యగా ఉన్నాయి. వీటి పరిష్కారానికి ప్రభుత్వమే ముందుకు రావాల్సిన పని లేదు. ముందు ఆయా గ్రామాల వారు తమ తమ దేవాలయాలలో వారానికొక సారి, పక్షానికొకసారి ఆయా దేవాలయాలకు సంబంధించిన కార్యక్రమాలను పెద్ద ఎత్తున ప్రచారం చేసుకోవడం ద్వారా మెల మెల్లగా స్థానిక ప్రభుత్వ యంత్రాంగాన్ని తమ దారిలోనికి తీసుకొనిరావచ్చు. ఆచార వ్యవహారాలకు సంబంధించి మత పెద్దలు, అదీ ఇదని గందరగోళంలో పడవేసే బదులు ఆయా ఊళ్ళ కులదేవతా ఆచార సాంప్రదాయాలను ప్రోత్సహించడం ద్వారా ప్రజలు  వారి వారి ధర్మాలను నెరవేర్చేందుకు ఉత్సాహపరచాలి. హైదవం అంటే కేవలం కుంభమేళా , అయ్యప్ప స్వామి దీక్ష, రాముల వారు, తిరుపతి తిమ్మప్ప, మల్లన్నలే కాదు. పూర్వీకులు ప్రతీ కులానికీ ఏర్పాటు చేయబడినటువంటి కుల దేవతా ఆరాధననలను సక్రమంగా పాటించగలిగితే ప్రతీ సమాజంలో ఐక్యత వచ్చి తీరుతుంది. హైందవం లో ఉన్నసౌలభ్యం ఇదే. ముందుగా తమ కుల దేవతా ఆరాధన, ఆపై ఇంటి దేవుళ్ళు,చివరిగా ఇష్టదేవతా ఆరాధన.. ఇది చాలదూ సాంప్రదాయాన్ని ఒక్క తాటిన నిలబెట్టడానికి?  కాని ప్రస్తుతం కుల దేవత ఆరాధనలు తగ్గిపోయి (బహుశా మరచిపోయి) తీవ్ర మైన గందరగోళంలో మనశ్శాంతిని కోల్పోయి అన్య ధర్మాల వైపు ఆకర్షితులయి.. మళ్ళీ హైందవానికి ఎదురు తిరగడం మనం చేసుకొంటున స్వయంకృతాపరాధం. ధర్మ విషయాలను చర్చించే పెద్దలు అందరినీ ఒకే గాటన కట్టి ,పిడుక్కీ బియ్యానికీ ఒకే మంత్రం చందాన ఊకదంపుడు చర్చలు సమాజానికి క్షేమకరం కాదని గ్రహించాలి. సమాజంలో వారి వారి ధర్మాలను ప్రోత్సహించాలి. ప్రతీ ఊళ్ళో గ్రామీణ స్థాయిలో ప్రగతి ఉండాలంటే పైన చెప్పుకొన్న విషయాలే కీలకం. అలా క్షేత్రస్థాయిలో ఆలయ వ్యవస్థను పునరిద్ధించుకోవడం ద్వారా దిక్కూ దివాణం లేక క్షీణించిపోతున్న సనాతనధర్మం తిరిగి బల పడుతుంది. తద్వారా సుసంపన్నమైన భారత సమాజాన్ని పునర్నిర్మించుకోవచ్చు. 
- కౌస్తుభం, మంగళూరు 

Facebook
Twitter
Please reload

​సంబంధిత సమాచారం 
Please reload

ముఖ్యాంశాలు

ఓసీల అభివృద్ధికి సబ్ ప్లాన్ వేయాలి

September 16, 2020

1/10
Please reload

తాజా వార్తలు
Please reload

EDITOR: Deekshitula Subrahmanyam

D.NO.23-19-50, Haripuram,

Rajahmundry, Andhra Pradesh 533105, India

@ Ira News Paper Copyright 2017

  • iranewspaper
  • iranewspaper
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
 Follow Us
Ira News Paper

eMail: iranewspaper@gmail.com

Mobile no.94404 51836