యుద్ధం వస్తుందా? చైనా మనపై గెలుస్తుందా?


ఇప్పుడు చైనా భారతదేశాన్ని పరీక్షిస్తోంది. నిజానికి ఆ దేశానికి ఇప్పుడు భారత్ తో యుద్ధానికి దిగేటంత శక్తి, స్థోమత, స్థాయి ఇవేవీ లేవు. ఇంకా చెప్పాలంటే కారణం కూడా లేదు. కానీ ఆ దేశం మనల్ని నిత్యం కవ్విస్తోంది. అసలు చైనా తీరే అంత. ఆ దేశం గురించి సింపుల్ గా చెప్పాలంటే ప్రపంచానికి పుట్టిన క్యాన్సర్ వంటిది అది. చైనాకు 14 దేశాలతో భూ సరిహద్దులు ఉన్నాయి. దాదాపు అన్నిటితోనూ తగవులే. భారత్, భూటాన్ మినహా మిగతా పన్నెండు దేశాలతోనూ అవి ఏదో ఒక స్థాయిలో పరిష్కారం అయ్యాయి. పరిష్కారం అయినా కూడా ఎప్పుడూ చైనా అవన్నీ తనవే అంటూ ఉంటుంది. చైనా ఉక్కు కౌగిలిలో చిక్కుకున్న టిబెట్, తైవాన్, హాంకాంగ్ దేశాల పరిస్థితి చూస్తున్నాం కదా. ఇక సముద్రపు సరిహద్దుల వంతు. దక్షిణ చైనా సముద్రంపై పూర్తి హక్కు తనదేనని వాదిస్తూ అనేక దేశాలతో చైనా ఇప్పుడు తగవులు పెట్టుకుంది. దక్షిణ చైనా సముద్రంలో మరే దేశం వాళ్ళూ చేపలు పట్టుకోకూడదని; పెట్రోలియం నిక్షేపాలకోసం రాకూడదని గట్టి ఆంక్షలు విధించింది.


చైనా ధోరణి వెనుక ఆంతర్యం?

ఒకపక్క కరోనా వ్యాప్తి, విధ్వంసం నేపథ్యంలో ప్రపంచంలో దిగజారిన ప్రతిష్ట, మరోపక్క స్వీయ ఆర్థిక ఇబ్బందులు, ఇంకో పక్క అనేక దేశాలతో వైరం.. ఇవన్నీ చైనాని వేధిస్తున్న సమస్యలు. ఇవన్నీ స్వయంకృతాలే. వీటన్నిటినుంచీ ప్రపంచం దృష్టి మళ్లించడానికి... వీలైతే ప్రపంచాన్ని రెండు కూటములుగా విడదీయడానికి చైనాకి దొరికిన సాకు భారత్ తో ఉన్న సరిహద్దు వివాదం. అందుకే దీన్ని అనవసరంగా ఎగదోస్తోంది. చైనాకి ఉన్న బలం.. ఇలా సమస్యని ఎంతకాలం అయినా సాగదీయగల్గడం. ఉద్రిక్తతల్ని ఇలాగే కొనసాగించగల్గడం. ఆ శక్తి మనకి కాస్త తక్కువ. ఎందుకంటే మనకి ప్రజాసమస్యలు ప్రాధాన్య అంశాలు.. కానీ చైనాకి దురాక్రమణే మొదటి ప్రాధాన్య అంశం. అక్కడ నియంతృత్వం ఉంది కాబట్టి.. అది కమ్యూనిస్టు ఇనుపతెరల వెనుక పాలన కాబట్టి మానవహక్కులు వంటి అంశాలు, అక్కడి పేదల బాధలు ప్రపంచానికి కనిపించవు. ఎవరైనా చెప్పినా ఆ దేశం పట్టించుకోదు. మనకి అలా కాదు. సరిహద్దు ఆవలి విషయాలకు కూడా మానవహక్కులతో ముడిపెట్టి మనల్ని మనమే బదనాం చేసుకునే విపరీతమర్యాదరామన్నలు అపారంగా ఉన్నారు మన దేశంలో. మన బలహీనత, చైనా బలం అదే.


ఇప్పుడు మనమేం చేయాలి?

ప్రస్తుత విపత్కర పరిస్థితుల్లో భార‍త్ చైనాల శత్రుత్వం, ఈ ఉద్రిక్తత సుదీర్ఘకాలం తప్పదన్న సత్యాన్ని గమనంలో ఉంచుకోవాలి. ప్రజలకు కూడా ఇదే అవగాహన రావాలి. టిబెట్ ఆక్రమణను మనమూ నిలదీయాలి. టిబెట్ సార్వభౌమత్వాన్ని ప్రపంచం గుర్తించేలా కృషి చేయాలి. చైనా వ్యతిరేక దేశాలతో జట్టు కట్టాలి. మన సైన్యాన్ని అంటే త్రివిధ దళాలనూ కూడా అన్ని విధాలా బలోపేతం చేసుకోవాలి. ప్రధానముగా టిబెట్ విషయంలో మనం ఐక్యరాజ్యసమితి జోక్యాన్ని కోరాలి. అంతేకాకుండా పాకిస్థాన్ మినహా శ్రీలంక, ఆఫ్గనిస్తాన్, నేపాల్, భూటాన్ వంటి అన్ని పొరుగు దేశాలతో సంబంధాల్ని బలోపేతం చేసుకోవాలి.

భారతదేశం ఎప్పుడూ మొదటి దెబ్బ కొట్టదు. అయితే అవతలివాడు కొడితే చూస్తూ ఊరుకోదు.. తిరిగి కొడితే తట్టుకోలేరు అనే సత్యం గట్టిగా తెలిసేలా చేయాలి. ఎంత పెద్ద యుద్ధానికైనా భారత్ సర్వసన్నద్ధమై ఉందని.. ఈ పోరాటంలో తమ విజయం సులువు కాదని చైనాకి అర్థమైతే చాలు .. వెనుకంజ వేస్తుంది. ఇప్పుడు మన కదనోత్సాహమే మనకి శ్రీరామరక్ష. మన యుద్ధ సన్నాహాలను బట్టి మాత్రమే చైనా వైఖరి ఉంటుంది. గతంలో డోక్లామ్ లో జరిగింది కూడా ఇదే.

ఇక్కడ మనం ఇంకో అంశాన్ని కూడా నిశితంగా పరిశీలించాలి. చైనా నేరుగా దెబ్బకొట్టే అవకాశాలు తక్కువ. కానీ పాకిస్థాన్ భుజం మీదనుంచి లేదా నేపాల్ భుజం మీదినుంచి తుపాకీ పెట్టి కాల్చే అవకాశాలు చాలా ఎక్కువ. 1963 నుంచి చైనా మనమీదికి పాకిస్థాన్ ను ఎగదోస్తున్నది. తన చేతికి మట్టి అంటకుండా భారత్ ని నిత్యం సమస్యల కొలిమిలో కాల్చాలి అన్నదే చైనా సిద్ధాంతం. లద్దాఖ్‌ సరిహద్దుల్లో నిజానికి ఈపాటికే యుద్ధం మొదలైపోవాలి. అలా జరగలేదంటే యుద్ధం కంటే ప్రమాదకరమైన ఏదో వ్యూహం చైనా దగ్గర ఉంది అని మనం అనుమానించాలి. అంతర్జాతీయంగా అమెరికా, జపాన్, ఆస్ట్రేలియా ఇలా ఇంకొన్ని దేశాలు ఏకపక్షంగా మనదేశానికి మద్దతు తెల్పడం, అమెరికా ఎన్ని